16-03-11

De droefrode maan

 

 

het was niet

de droefrode maan

die langzaam

boven de bergen verscheen

 

niet het zachte ruisen

van oude platanen

die rust en stilte

van schemer beaamden

 

het waren jouw ogen

die glansden van zomer

op het dorpse terras waar

onze lach de spanning verbrak

 

we dansten en lachten

in een nacht zonder einde

vrijden ludiek de muziek

langs het geel van de maan