19-10-10

Uitgeputte roos

 

Voor mijn ogen verdort een afgeknapte roos
op het verlaten strand
het afscheid was zo broos
je hield enkel nog een doornen roos
in je ruwe overheersende hand
de laatste avond van de verfrissende wind
deed me geloven met de ogen van een kind
dat jij mij zoveel te geven had
maar hoge vloedgolven verpletterden
mijn zwakke stengel
en jij, jij lachte als een wrede engel
ginds aan het verwoeste strand
met een uitgeputte roos in het natte zand


het felle zonlicht verblindt mijn ogen
waarom heb je zoveel tegen mij gelogen
ben ik ooit met je komen praten
zodat je me later zou kunnen haten
het leven kruipt verder
maar ik bevind mij in een kerker
die me ertoe verplicht
al jouw redenen te zien zonder licht


leef ik nog voor jou
of denk ik dit nou
omdat ik nog zoveel van je hou?


00:05 Gepost door Maike Scarr | Permalink | Commentaren (11) | Tags: uitgeputte roos, gedicht, psp-crea, skynetblogs |  Facebook |